देश लकडाउन छ । बिचार लक डाउन छैन ।
अनेक थरि तर्कन हरु मनमा आउछन्, उफृन्छन्, अनि जान्छन ।
कुनै कुराले पनि दिलमा राम्ररी डेरा जमाउन सक्दैन । अझ भनौ कन्सन्ट्रेसन छैन्, फोकस् कम भएको बत्ती झै मन को बत्ती बत्ती बलिरहेछ । बल्न त बलिरहेछ्, तर उज्यालो छर्न सकिरहेको छैन ।
आज एक हप्ता भैसक्यो लकडाउनको । बाटोहरु सुनसान छन । एकदुई हामीजस्तो स्वास्थ्यकर्मिका मोटर साइकल्, दुईचार अन्या बरीष्ठ कर्मचारीका गाडी, अनि ५-७ साईरान बजाउदै हुइकिने एम्बुलेन्स या पुलिसका गाडी बाहेक अरु चरो मुसो सडकमा छैन । धेरै मान्छे हरु घरमै खांदिएका छन । घर भएका हरु त मज्जाले करेसाबारीमा साग रोप्तै, त्यही सागलाई मुसार्दै बसिरहेहोलान्, घर नहुनेहरु कोठा चोटा दिनको दशचोटि पुछ्दै बसिरहे होलान ।
जे होस् मान्छे ले आफुलाई चिन्ने समय पाएको छ ।
अनेक थरि तर्कन हरु मनमा आउछन्, उफृन्छन्, अनि जान्छन ।
कुनै कुराले पनि दिलमा राम्ररी डेरा जमाउन सक्दैन । अझ भनौ कन्सन्ट्रेसन छैन्, फोकस् कम भएको बत्ती झै मन को बत्ती बत्ती बलिरहेछ । बल्न त बलिरहेछ्, तर उज्यालो छर्न सकिरहेको छैन ।
आज एक हप्ता भैसक्यो लकडाउनको । बाटोहरु सुनसान छन । एकदुई हामीजस्तो स्वास्थ्यकर्मिका मोटर साइकल्, दुईचार अन्या बरीष्ठ कर्मचारीका गाडी, अनि ५-७ साईरान बजाउदै हुइकिने एम्बुलेन्स या पुलिसका गाडी बाहेक अरु चरो मुसो सडकमा छैन । धेरै मान्छे हरु घरमै खांदिएका छन । घर भएका हरु त मज्जाले करेसाबारीमा साग रोप्तै, त्यही सागलाई मुसार्दै बसिरहेहोलान्, घर नहुनेहरु कोठा चोटा दिनको दशचोटि पुछ्दै बसिरहे होलान ।
जे होस् मान्छे ले आफुलाई चिन्ने समय पाएको छ ।
तर हामीजस्ता को दैनिकी खासै फेरिएको छैन । फेरिएको भनेको त्यै एउटा कुरा हो, हस्पिटल जांदा जाम हुँदैन, अनि खाने बेलामा खाजा कंही पाइदैन, हस्पिटलको क्यान्टिन धन्न छ चलिरहेको, र ३६ घण्टे ड्युटिमा पनि पेटको त्यान्द्रो घसृरहन समय पाइरहेछ ।
लक डाउन भनौ या लक अप्, जे भए नि लक भई रहेछ । सबै बढीरहेछ्न । कोही आफु भित्र, त कोही बाध्यता भित्र । धन्न मान्छे लाई मन वहाँलाउने अनेक वहाँना छन्, र मान्छे बहुलाउदैनन्, नत्र अहिले मानसिक अस्पताल खचाखच हुन्थे होलान ।
समय यस्तै रहने छैन्, कोरोना नियन्त्रणमा आउला, आशा गरौ छिट्टै । मान्छे विचरण गर्न पाउन पहिले झै । तर यस बिचमा, केही सिकुन मान्छेले, जो साच्चै प्रकृतिले सिकाउन खोजिरहेछ ।
संसार मान्छेको मात्र होइन, अरु जिवात्मा बनस्पति सबैको हो । सिमे भुमे पुजेर मात्र हुँदैन, व्यबहारता मान्छेको प्रकृति प्रतिको आक्रमण जसरि बढेको छ, त्यो रोकिनु पर्छ ।
गमेर सोच्ने यतिका समय पाइयो, आखीर फोकस गर्ने समय मा तनाव धेरै लिएर भएन ।
गर्न नहुने र गर्न पर्ने के के हो भन्ने बुझ्ने समय पाइयो, मान्छे अलिकति भएनी नैतिक शिक्षा, व्यवहारिक शिक्षा सिक्ने मौका पाइयो ।
